A guide to the perfect Thai idiot (แนะนำคนไทยไร้ปัญญา)

On May 26th, a rather remarkable essay appeared in the Bangkok Post. Titled “A guide to the perfect Thai idiot,” (แนะนำคนไทยไร้ปัญญา) it is written by Dr. Sawai Boonma, a former economist at the World Bank.

The essay is remarkable for it is the rare instance of a respected Thai citizen speaking candidly and critically of Thai culture in a public forum. Such frankness and self-reflection is necessary now more than ever for Thailand.

As with any opinion essay, there are omissions in “A guide to the perfect Thai idiot”, as well as statements which are worthy of debate and further analysis. For example, there are certainly more reasons for why Thai women enter prostitution and marry foreign pensioners than the laziness which Dr. Boonma talks about. The important thing is that his essay can be used to get that important debate and discussion started.

We have been in touch with Dr. Boonma and he has kindly granted us permission to reproduce the essay, along with a Thai translation.

In the future, the Ysaan Institute plans to create a teacher’s guide for those teachers who wish to use this essay as the basis for a lesson. If interested in the Teacher’s Guide to “A Guide to the Perfect Thai Idiot,” please visit us again in the coming weeks.

What follows now are an English and Thai audio reading of the essay, as well as the original text and its Thai translation.

A guide to the perfect Thai idiot (แนะนำคนไทยไร้ปัญญา)

by Dr. Sawai Boonma (ดร.ไสว บุญมา)

In 1996, three Latin Americans wrote a best-selling book in Spanish which was later translated into English as Guide to the Perfect Latin American Idiot.

เมื่อปี 2539 ชาวละตินอเมริกัน 3 คนเขียนหนังสือภาษาสเปนขายดีมากออกมาเล่มหนึ่งซึ่งได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า “แนะนำละตินอเมริกันปัญญาอ่อน”

Their main contention is that Latin American problems are not caused by outside influences as Latin Americans generally believe. Rather, they result mainly from actions of Latin Americans themselves. Correcting Latin American problems, therefore, must come from Latin Americans.

พวกเขาเสนอว่า ปัญหาของละตินอเมริกามิได้มาจากเหตุปัจจัยภายนอกดังที่ชาวละตินอเมริกันโดยทั่วไปใช้เป็นข้ออ้าง หากเกิดจากพฤติกรรมของชาวละตินอเมริกัน ฉะนั้น การแก้ปัญหาต้องมาจากชาวละตินอเมริกันเอง

Ask Thais about the causes of last week’s shameful event – or of any problems in Thailand for that matter – and they will readily point the finger somewhere else, never at themselves.

หากถามคนไทยถึงเหตุปัจจัยของเหตุการณ์อันน่าอดสูเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา หรือของปัญหาอะไรเกี่ยวกับเมืองไทยก็ตาม เขาจะโทษสิ่งอื่นนอกจากตัวเองเสมอ

I am a Thai so I am part of this well-practiced response. But I now believe that if we continue with this long-running charade of self-deception, Thailand is on its way to becoming a failed state shortly.

ผมเป็นคนไทยคนหนึ่ง ผมจึงมักตอบคำถามตามแนวที่ทำกันมาจนชินนี้ด้วย แต่ในปัจจุบัน ผมมองว่า ถ้าพวกเราคนไทยยังใช้การหลอกตัวเองที่เราทำกันมานมนานนี้ต่อไป เมืองไทยจะเดินเข้าสู่ภาวะรัฐล่มสลายภายในเวลาอันสั้น

We present Thailand as the Land of Smiles full of gentle Buddhists. We regularly give alms to monks and often make donations to temples, believing that those are selfless acts for the welfare of others.

เรานำเสนอเมืองไทยในนามของสยามเมืองยิ้มที่มีประชนเป็นชาวพุทธที่อ่อนโยน เราตักบาตรเป็นประจำและทำทานกับวัดเสมอโดยเชื่อว่านั่นเป็นการให้เพื่อสวัสดิการของผู้อื่น

Deep down, however, we do that only because we wish to get something in return – to go to heaven or have a richer next life. It is a trade, pure and simple, nothing kind or selfless about it.

แต่ลึกลงไปจริง ๆ เราทำสิ่งเหล่านั้นเพราะเราต้องการสิ่งตอบแทน เช่น การไปสวรรค์หรือการมีความร่ำรวยในชาติหน้า มันจึงเป็นการแลกเปลี่ยนชัด ๆ มิใช่การให้ด้วยจิตใจเปี่ยมเมตตา

Few of us give for the sake of giving. We are basically very selfish.

พวกเราเพียงส่วนน้อยที่ให้ด้วยจิตใจจริง ๆ เพราะโดยพื้นฐานแล้วเราเป็นคนเห็นแก่ตัวมาก

Every time we go to the temple or attend a Buddhist ceremony, we duly accept and recite the Five Precepts as a guide to our daily lives, but we leave them there, as we always make promises without ever intending to keep them.

ทุกครั้งที่เราไปวัด หรือเข้าร่วมพิธีทางพุทธศาสนา เรารับและเปล่งศีลห้าออกมาอันเป็นการให้สัญญาว่าเราจะนำศีลห้าไปใช้ในการดำเนินชีวิตประจำวัน แต่เราก็ทิ้งศีลห้าไว้ตรงนั้นเพราะเราเป็นคนที่ให้คำมั่นสัญญาโดยไม่คิดที่จะรักษาสัญญานั้น ตามความเป็นจริงแล้ว

Actually, we understand little about Buddhism.

เราเข้าใจพุทธศาสนาเพียงจำกัด

Even among the ranks of the monks, most do not know the teachings in-depth and lead their lives accordingly – all they know is how to conduct ceremonies from which they earn easy income.

แม้กระทั่งในหมู่พระสงฆ์ ส่วนใหญ่ไม่เข้าใจคำสอนของพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้ง รู้แค่การทำพิธีกรรมซึ่งนำรายได้ง่าย ๆ มาให้ตน

This reflects something deeper – we are generally lazy and like to take short-cuts to the sabai (do-nothing) state. Lottery tickets, therefore, always sell out at premium prices; prostitution is rampant and young women readily marry foreign pensioners.

พฤติกรรมเช่นนี้สะท้อนสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกของเรา นั่นคือ เราเป็นคนขี้เกียจและมักง่ายโดยแสวงหาทางลัดไปสู่ความสบายโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเสมอ หวยจึงขายหมดทุกงวดด้วยราคาที่สูงกว่าราคาตามหน้าใบหวย โสเภณีจึงเต็มบ้านเต็มเมือง และเด็กสาวจึงพร้อมที่จะแต่งงานกับฝรั่งเฒ่า ๆ เพราะเขามีบำนาญ

We love to talk but rarely listen. Even when we do, we often fail to hear, as we never learn to think critically.

เราชอบพูด แต่ไม่ชอบฟัง แม้แต่เวลาเราฟัง เราก็มักไม่ได้ยิน ทั้งนี้เพราะเราไม่เคยเรียนรู้วิธีคิดเชิงวิพากษ์

We cannot put up with different points of view nor can we work cooperatively.

เรารับความเห็นที่แตกต่างกับของเราและทำงานร่วมกันไม่ได้

Many of the over 30,000 Buddhist temples were built next to one another because when we disagreed with one, we just built another.

ในบรรดาวัดที่เรามีอยู่กว่า 30,000 แห่งนั้น จำนวนมากตั้งอยู่ติด ๆ กัน ทั้งนี้เพราะเมื่อเราไม่เห็นด้วยกับวัดหนึ่ง เราก็ไปสร้างขึ้นมาใหม่ในย่านเดียวกัน

That the cooperative movement has never been successful here is another indication of our inability to tolerate different points of view.

การสหกรณ์ในเมืองไทยไม่ประสบความสำเร็จเพราะเรารับความเห็นที่แตกต่างกับของเราไม่ได้

We readily forgive, so we believe, as our most common utterance is mai pen rai (it doesn’t matter) when someone makes a mistake. But that is only a reflection of the culture of indifference and ready rationalization.

เราเชื่อว่าเราพร้อมที่จะให้อภัยเสมอเพราะเรามีคำพูดชนิดติดปากว่า “ไม่เป็นไร” เมื่อใครก็ตามทำผิด แต่นั่นเป็นเพียงการสะท้อนวัฒนธรรมจำพวกดูดายและแก้ต่างให้แก่ตัวเอง

We can always cite a well-known proverb, a famous poem or a sage’s sharp utterance to justify everything we do.

เราสามารถอ้างสุภาษิตซึ่งเป็นที่รู้กันอย่างกว้างขวาง อ้างบทกลอนที่โด่งดังและอ้างคำพูดคม ๆ ของปราชญ์เพื่อแก้ต่างให้แก่การกระทำทุกอย่างของเราได้เสมอ

We complain so much about corruption. But we do little about it.

เราบ่นนักบ่นหนาเรื่องปัญหาความฉ้อฉล แต่เราไม่ทำอะไรที่จะช่วยให้สภาพดีขึ้น

Worse, we keep electing the same corrupt politicians because they have money and influence from which we hope to benefit.

ร้ายยิ่งกว่านั้น เราเลือกนักการเมืองฉ้อฉลซ้ำแล้วซ้ำอีกเพราะเราเห็นว่าเงินและอิทธิพลของเขาจะให้ประโยชน์แก่เรา

Survey after survey shows that the majority of us do not mind corruption as long as we get something out of it.

การสำรวจประชามติครั้งแล้วครั้งเล่าชี้ว่าพวกเราส่วนใหญ่รับความฉ้อฉลได้ตราบใดที่เรามีส่วนแบ่งด้วย

One of the surveys last year showed that almost 85% of us believed that cheating was a normal business practice, making us practically a nation of thieves.

การสำรวจประชามติของสำนักหนึ่งเมื่อปีที่ผ่านมาพบว่าเกือบ 85% ของพวกเรามองว่าการโกงกันในการทำธุรกิจเป็นของธรรมดา ความจริงข้อนี้ชี้ว่าเราเป็นเมืองโจร

When I raised the matter in this column, I received the angriest responses from fellow Thais, using expressions so colourful that they should not be printed nor uttered within earshot of other humans.

เมื่อผมอ้างถึงความคดโกงในคอลัมน์นี้ มีคนไทยด่าผมชนิดสาดเสียเทเสียด้วยคำพูดอันแสนหยาบคายที่ไม่ควรนำมาพิมพ์หรือพูดให้มนุษย์ได้ยิน

This long-running self-deception has created so much moral deficit, to employ Joseph Stiglitz’s terminology, that has put Thailand into a state of moral crisis for some time now. Some of the symptoms of this state are the economic crisis of 1997 and the protests culminating in last week’s events.

การหลอกตัวเองเป็นเวลาอันยาวนานนี้ก่อให้เกิดการขาดดุลคุณธรรมตามคำนิยามของโจเซฟ สติกลิตซ์ จนทำให้เมืองไทยตกอยู่ในสภาวะวิกฤติทางคุณธรรมมาเป็นเวลานาน วิกฤตินี้มีอาการแสดงออกมาในรูปของวิกฤติเศรษฐกิจเมื่อปี 2540 และการประท้วงที่นำไปสู่การเผาบ้านเผาเมืองเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

Of course, we will never admit this, for we are perfect and will continue to be very angry when a foreigner utters something non-complementary about us.

แน่ละ เราจะไม่ยอมรับความจริงข้อนี้เพราะเราเป็นคนดีพรั่งพร้อมและจะโกรธมากหากชาวต่างชาติพูดอะไรในเชิงตำหนิเรา

But I do hope that the events of last week shock most of us into re-examining ourselves, our values, and start reducing the moral deficit as well as trying to generate some moral surplus: doing more genuinely voluntary work for the common good similar to the street cleaning carried out by Bangkokians last weekend, but on a regular basis.

แต่ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า เหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมานั้นจะกระตุ้นให้เรามองดูตัวเอง มองหลักยึดของเรา และเริ่มลดความขาดดุลคุณธรรมลงพร้อมกับพยายามทำสิ่งที่มีคุณธรรมเกินดุล นั่นคือ อาสาออกมาช่วยสังคมในแนวที่ชาวกรุงเทพฯ ออกมาช่วยกันทำความสะอาดถนนเมื่อวันสุดสัปดาห์ที่แล้ว และทำกันเป็นประจำอย่างต่อเนื่อง

###

ถอดความจากเรื่อง A Guide to the Perfect Thai Idiot ในหนังสือพิมพ์ Bangkok Post ฉบับประจำวันพุธที่ 26 พฤษภาคม 2553